Noc czerwonych gwiazd

images
Istnieją ludzie zdolni do przewidywania przyszłości, lecz bardzo niewielu z nich
podaje właściwy czas zaistnienia zapowiedzianych wydarzeń. „Dziadek” był
Apaczem, czarownikiem i zwiadowcą, nosił imię Skradający się Wilk i wzrastał
z dala od wpływów białego człowieka.Wiele jego przepowiedni nie tylko spełniło
się, dokładnie tak jak je przepowiedział, ale również w zapowiedzianym czasie.
Tom Brown jr przez dwadzieścia lat intensywnie uczył się u Dziadka, od
chwili ich pierwszego spotkania, kiedy miał sześć lat. Skradający się Wilk był
prawdziwym dziadkiem najlepszego w tamtych czasach przyjaciela Toma.Poniższy  tekst stanowi wciąg z książki Toma
i mówi o przepowiedniach Dziadka dotyczących całej ludzkości.
Zastanawiając się nad przeszłością dochodzę do wniosku, że proroctwa Dziadka miały

w przeciwieństwie do całej reszty największy wpływ na moje życie.
W tamtych czasach ten wpływ był jednak niewielki. Przepowiednie te napełniały
mnie jedynie strachem i sprawiały, że siadałem i rozglądałem się wokoło. Dopiero
kiedy zaczęły się spełniać, zacząłem odczuwać na sobie ich przemożny wpływ.
Proroctwa Dziadka spełniały się dokładniej niż jakiejkolwiek innej osoby
–proroka, przywódcy religijnego lub medium– z którymi miałem do czynienia,i to
zarówno w skali makro, jak i mikro. Zawsze spełniały się wtedy, gdy miały się
według jego przepowiedni spełnić. Nie przesadzę, jeśli powiem, że wywarły one na
moje życie nieodwracalny wpływ.
Dziadek potrafił przepowiedzieć przyszłość z niesamowitą wręcz dokładnością.
Nie tylko potrafił przewidzieć, co się stanie w następnym momencie, dniu,
tygodniu, roku, lecz z taką samą dokładnością umiał przewidzieć, co się stanie za
dziesięć albo i więcej lat. Wkrótce zacząłem dokładnie zapisywać jego przepowied-
nie, łącznie z innymi uwagami dotyczącymi umiejętności przetrwania, tropienia,
świadomości i spraw Ducha. Uzyskałem od niego setki osobistych, drobnych
przepowiedni i ponad połowa z nich już się spełniła. Niezależnie od listy tych
drobnych przepowiedni miałem jeszcze listę 103 istotnych proroctw, z których do
dzisiaj spełniło się już co do joty 65, i to nie tylko odnośnie czasu i miejsca, ale
również co do ich dokładnego przebiegu.
Dziadek twierdził,że ni ma jednej przyszłości,że są możliwe różne jej warianty.
Teraźniejszość jest czymś w rodzaju dłoni, której palce wskazują jeden z możliwych
wariantów przyszłości, i jak to zawsze bywa, jeden z nich ma największe szanse
zaistnienia – ten, który jest zgodny z głównym nurtem zdarzeń, które ciągną nas ze
sobą. Tak więc jego proroctwa dotyczyły możliwych przyszłości, co oznacza, że
zawsze pozostawiał kilka możliwości.
— Jeśli człowiek potrafi dokonać właściwego wyboru — mawiał — to z całą
pewnością jest zdolny do zmiany biegu przyszłych zdarzeń.Tak ,więc żaden człowiek
nie powinien czuć się kimś mało znaczącym, jako że do zmiany świadomości
rodzaju ludzkiego poprzez Ducha, który przenika wszystko, wystarczy tylko jeden
człowiek. W gruncie rzeczy każda myśl wpływa na następną, a ta na następną i tak
,aż do chwili,gdy ucieleśni się ona w całym Stworzeniu.Jest to ta sama myśl,ta sama
siła,która zmusza całe stado ptaków do jednoczesnej zmiany kierunku, jako,że całe
stado ma wówczas jedną myśl.
Spośród wszystkich proroctw,jakie Dziadek wypowiedział,cztery mają nadrzęd-
ne znaczenie. Wszystkie one dotyczą destrukcji człowieka i życia na Ziemi w takiej
postaci, w jakiej je dziś znamy. Dziadek podkreślił jednak, że jeszcze możemy
zmienić bieg wydarzeń, mimo iż pierwsze dwie przepowiednie już się spełniły, lecz
kiedy spełni się trzecie proroctwo,odwrócenie biegu zdarzeń nie będzie już możliwe.
Teraz, kiedy już dawno minął czas spełnienia drugiego proroctwa, niebez-
pieczeństwo i zagłada stały się bardzo realne, zaś naszym jedynym ratunkiem jest
ciężka praca nad zmianą tego, co może wkrótce stać się nieodwracalne. Niepokój,
jaki odczuwam – w znacznie większym stopniu niż kiedykolwiek dotąd – wynika
bezpośrednio ze spełnienia się tego drugiego, wręcz niemożliwego proroctwa. To
właśnie dlatego nauczam, czasami wręcz z desperacją, mając
stale odczucie szybko uciekającego czasu.
Powinienem był zacząć pracować jeszcze mocniej i z takim
samym zdeterminowaniem dużo wcześniej, lecz podobnie jak
w przypadku całej reszty ludzi trzeba było czegoś bardzo
silnego, aby mnie umotywować. Powinienem był zrozumieć,
że wszystko, co przewidział, pewnego dnia się spełni, ponie-
waż jego osobiste, drobne przepowiednie spełniały się z dokładnością co do dnia.
Z taką dokładnością przewidział śmierć Ricka na białym
koniu,to,że pewnego dnia zacznę nauczać,że będę miał syna
i że zabranie go na Sosnowe Barreny na zawsze zmieni bieg
mojego życia. Przewidział powstanie mojej szkoły, książki,
rodzinę,a nawet błędy, które popełnię usiłując żyć w społeczności.
Mimo spełnienia tych wszystkich przepowiedni, wciąż nie
mogłem uwierzyć ,że jego główne proroctwo mówiące o znisz-
czeniu człowieka spełni się.Uderzyło mnie ono tak mocno,że
w końcu zdałem sobie sprawę z konieczności pośpiechu.
Pamiętam bardzo dobrze „noc czterech proroctw”, jak
zwykłem ją nazywać, kiedy Dziadek po raz pierwszy
uzmysłowił nam możliwość ich spełnienia się. W tym czasie
przebywaliśmy z Nim już od pięciu lat i byliśmy przyzwyczajeni
do jego proroctw i ich dokładności.
Nasza zdolność rozumienia spraw świata Ducha była równie na-
turalna jak zdolność do przeżycia i tropienia. Niewiele z tego, co spo-
łeczeństwo zwykło nazywać„paranormalnością”, szokowało nas, ponie-
waż cuda były częścią naszej codzienności. Sam Dziadek był żywym
cudem,zaś wiele rzeczy,które wykonywał codziennie, czasami podświa-
domie, większość ludzi uznałaby za
cuda. Tym nie mnie jmimo całej naszej zmysłowości i uducho-
wienia,noc czterech proroctw zaszokowała nas jak nic dotąd.
Przez cały dzień wędrowaliśmy pieszo,prawie bez żadnych
przerw, kierując się do miejsca, w którym mieliśmy założyć
obozowisko, usytuowane na szczycie niewielkiego wzgórza,
które nazywam obecnie Wzgórzem Proroctw. Była to typowa
letnia wędrówka;było gorąco,parno,a w powietrzu unosił się
kurz – wzdłuż całej trasy nie było wody. Mimo to jak zwykle
zatrzymywaliśmy się, aby zbadać różne miejsca leżące w bok
od kierunku naszego marszu.Przygoda i eksploracja utrzymy-
wały w nas świeżość i wigor, czyniąc zmęczenie, upał i prag-
nienie mało istotnymi.
W czasie drogi Dziadek wielokrotnie zatrzymywał się
i uczył nas – nie była to nauka spraw fizycznych, takich jak
umiejętność przetrwania czy tropienia,ale lekcje świadomości
Ducha.Bardzo często dyskutował z nami o sprawach przyszło-
ści i niemal równie często – przeszłości, odległej przeszłości.
W pewnym momencie zatrzymaliśmy się na ścieżce jeleni,
którą szliśmy, po czym odbiliśmy w bok idąc za Dziadkiem
przez gęste zarośla. Rosnące tam drzewa i krzaki były zupeł-
nie inne niż w pozostałej części Sosnowych Barrenów i zmiej-
sca rozpoznałem, że były tam kiedyś stare zabudowania,
a może nawet miasto. Mimo iż budynki dawno już zbutwiały,
roślinność i drzewa wciąż wskazywały miejsce, w którym
gościła kiedyś cywilizacja. Przeszliśmy kilka bardzo gęsto
zarośniętych stanowisk i w końcu znaleźliśmy się w zagajniku
bardzo wysokich, starych sykomor. Na ich gałęziach i pniach
wiły się olbrzymie winorośle, które przywodziły na myśl
dżunglę. Całe to otoczenie rzeczywiście sprawiało wrażenie
dżungli– bardzo odbiegało od sosen,dębów i czarnych jagód,
typowych dla Sosnowych Barrenów. Kiedy usiedliśmy, ogar-
nęło mnie uczucie głębokiej, duchowej świadomości i właśnie
wtedy dostrzegłem nagrobki.
Był to bardzo stary i prawdopodobnie zupełnie zapomniany
cmentarz, możliwe że należał do miasta, które kiedyś tam się
znajdowało. Kamienie były stare – niektóre leżały na ziemi,
inne stały, lecz żaden nie znajdował się w pozycji pionowej.
Rośliny i krzewy porosły wiele z nich i z trudnością mogłem
rozróżnić znajdujące się na nich inskrypcje.Erozja atmosfery-
czna zatarła wiele nazwisk i dat czyniąc je ledwie czytelnymi.
Z miejsca poczuliśmy szacunek, pokorę i cześć dla tego
miejsca śmierci i jednocześnie byliśmy zdziwieni łatwością,
z jaką Dziadek je odnalazł.Byłem przekonany,że nikt z nas nie
był tu przedtem, zaś Dziadek nigdy o tym cmentarzysku nie
mówił,jednak z jakiegoś powodu zdawał się być z nim związany.
Wiedział i to na jakimś duchowym, niepostrzegalnym dla nas
poziomie wiedzy, że tam jest. Teraz, kiedy wspominam ten
dzień,sądzę,że wiedział,iż będzie to dla  nas szczególna lekcja.
Dziadek podszedł do nagrobka,który był częściowo ukryty
pośród dzikiej winorośli i delikatnie odsunął ją na bok. Po
dłuższej chwili gestem przywołał nas. Imię i data były ledwie
widoczne,lecz na dole wyraźnie odcinał się napis:„…w wieku 12 lat”.
—Kim byli ci ludzie,kim jest ten chłopiec?— zapytał nas Dziadek. — Co starali się osiągnąć,
jakie były ich nadzieje, marzenia i wizje? Czy pracowali wyłącznie fizycznie, czy też robili coś na rzecz
spraw mieszczących się poza ciałem,dla wielkiego celu? Z pewnością
mieli wpływ na Ducha, który znajduje się we wszystkim, lecz czy na-
prawdę pracowali z całym poświęceniem, tak aby polepszyć przyszłość
swoich wnuków, czy też nie robili nic poza zachowaniem mitu o społe-
czeństwie? Czy byli szczęśliwi, radośni i wypełnieni ducho-
wym uniesieniem,czy też prowadzili życie pełne trudu i prze-
ciętności?A czy ten chłopczyk żył w bliskości Ziemii Stwórcy,
czy też oddał swoje życie, swoją chęć przeżycia przygód, na
rzecz mozołu, jak to czynili jego rodzice i rodzice jego
rodziców? Ten chłopczyk był dokładnie w waszym wieku
i sądzę, że jego nadzieje i marzenia były bardzo podobne do
waszych. I oto, co po nim pozostało – zapomniany grób.
— Dziadku — zapytałem — czyż nie wystarczy być szczęśliwym i żyć pełną życia?
— Nie wystarczy, aby człowiek był szczęśliwy cieleśnie
— odrzekł po długiej chwili milczenia Dziadek. — Musi być
również szczęśliwy i radosny w duszy,bo bez szczęścia i zachwytu
duszy życie jest płytkie.Bez poszukiwania wartości Ducha życie
jest przeżywane jedynie w połowie i puste.Przez życie duchowe
nie rozumiem spędzania jednej godziny dziennie na modlitwie,
lecz poszukiwanie wartości duchowych w każdej chwili  każdego
dnia. Pytam więc was: Co ci ludzie zrobili, aby odnaleźć
duchowe oświecenie i zachwyt? Czy poświęcili swoje życie
czemuś,co było czymś więcej niż pracą?Każdego dnia ich życia
dana im była szansa, podobnie jak wam będzie dana szansa
odnalezienia zachwytu nad Duchem lub rezygnacji z tego na
rzecz życia złożonego z nic nie znaczącej pracy. Końcowy
rezultat jest zawsze taki sam–zapomniane groby i zapomniane
marzenia zapomnianych ludzi. Nie jest ważne, że ktoś będzie
pamiętał, lecz to, że pracuje się, by dotknąć Boga i wpłynąć
dodatnio na świadomość Ducha, który przenika wszystko, co
oznacza zbliżenie świadomości człowieka do Stwórcy.
Odeszliśmy z cmentarzyska bez słowa i skierowaliśmy się
na miejsce obozowiska na wzgórzu. Kiedy tam dotarliśmy

znacznie się ochłodziło, zaś Słońce dawno już zaszło. Gdy
budowaliśmy szałasy i zbieraliśmy pożywienie,czas zdawał się
umykać niepostrzeżenie. Moje myśli cały czas krążyły wokół
lekcji, jaką otrzymaliśmy na cmentarzysku. Zastanawiałem
się, do jakiego stopnia przypominam tego bezimiennego
chłopca leżącego w tym zapomnianym grobie. Czy ja również
poszukiwałem jedynie rozkoszy cielesnych i nie poświęcałem
wystarczająco dużo uwagi sprawom Ducha?
Właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, co oznaczała głębia
lekcji udzielanych nam przez Dziadka. Zrozumiałem, że
powinienem tak żyć, jakbym miał jutro umrzeć, bowiem
właśnie to przydarzyło się temu chłopcu. Nikt nie jest pewny
swojego jutra i dlatego każdy dzień powinien być przeżywany
w pełni, zarówno cieleśnie, jak i – przede wszystkim – ducho-
wo. Nie jest ważne, czy ktokolwiek będzie pamiętał, kim
byliśmy, lecz to, że dokonaliśmy dodatniej zmiany w Duchu,
który przenika wszystko, sile życiowej Ziemi, i czyniąc to
wzbogaciliśmy się duchowo oraz zbliżyliśmy do Stwórcy.
Po zakończeniu pracy siedziałem przy ognisku odpoczy-
wając, lecz moje myśli wciąż krążyły wokół chłopca
z cmentarzyska. Dziadek usiadł dość daleko od ognia. Oczy
miał zamknięte, lecz wydawało mi się, że nie śpi. W świetle
ogniska jego twarz wydawała się należeć do ducha a nie
człowieka. Powoli pochylił się do przodu i odpowiedział na
wiele pytań, które cisnęły mi się na usta. Od czasu do czasu
jego zdolność czytania moich myśli była wręcz denerwująca
i czasami złościło mnie,że wie wszystko, co zdołam pomyśleć.
— Czy obserwowałeś kiedykolwiek stado brodźców na
plaży, w jaki sposób odpływają i przypływają wraz z pływami,
stając się od czasu do czasu niemal jednym organizmem, a nie zbiorowi-
skiem indywidualności, organizmem poruszającym się jak jedna całość
wraz z falami przybijającymi do brzegu? Kiedy zrywają się do lotu
ich spójność jest jeszcze bardziej zadziwiająca, wręcz zdumiewająca.
Wszystkie lecą w jednym kierunku,a następnie w jednej chwili całe sta-
do zawraca i leci w innym kierunku. Przyglądając się uważnie
zauważymy,że nie ma ptaka,który podejmuje decyzję o zmia-
nie kierunku lotu stada. Wydaje się, że czyni to Duch,
zbiorowa świadomość, która przenika nagle całe stado. Kiedy
przyjrzeć się im z daleka, całe stado zdaje się być jednym
organizmem, jedną świadomością rządzoną przez wspólną
siłę i ducha wszystkich jednostek.Jest to ta sama świadomość,
która przenika człowieka, Naturę i Ziemię – to świadomość,
którą nazywamy „Duchem przenikającym wszystko” lub „siłą
życiową”. Przypuszczam jednak, że to u jednego z ptaków
powstaje myśl o zmianie kierunku lotu i że pojawia się ona
z miejsca u wszystkich pozostałych. Jednostka wykracza poza
swoje granice i jednoczy się z całością. Tak więc w pewnej
chwili ptak porusza się razem ze stadem i jednocześnie całe
stado w nim. Nie pytajcie więc mnie, co należy zrobić, aby
wpłynąć dodatnio na siłę życiową, ponieważ ten sam Duch,
który przenika ptaki, przenika również was. Jedna osoba,
jedna idea, jedna myśl mogą zawrócić stado społeczeństwa ze
współczesnej drogi prowadzącej ku destrukcji. Problem nie
polega na tym, czy coś zmienimy, ponieważ wszyscy wszystko
zmieniamy, każdy z nas na swój sposób. Ważna jest owa
zmiana, której dokonujemy.
— Jeśli więc prowadzimy życie, które jest tak blisko
Ducha,poszukujemy duchowej radości i jedności,to już samo
to powinno wpływać na życie — powiedziałem, przy czym te
słowa były bardziej pytaniem niż stwierdzeniem.
— To nie wystarczy — odrzekł Dziadek. — To jedynie
poszukiwanie spraw duchowych na poziomie indywidualnym.
Ten, kto tak czyni, jest samolubem. Ci, którzy poszukują
duchowych wartości tylko dla siebie samych, nie pracują na
rzecz zmiany Ducha, który kieruje świadomością człowieka.
Tacy ludzie uciekają,chcą uniknąć odpowiedzialności,używa-
ją swojej mądrości w celu gloryfikacji samych siebie.Człowiek
ducha musi pracować na rzecz zasad, celu, powinien po-
szukiwać rzeczy znacznie ważniejszych od gloryfikacji samego
siebie, aby zmienić ducha, który może zawrócić ludzi z drogi destrukcji.
Długo siedziałem w ciszy nocy, usiłując desperacko zro-
zumieć to, co powiedział mi Dziadek. Chodziło więc o to, że
nie wystarczy pracować na rzecz swojego własnego oświece-
nia, ale o to, by pracować na rzecz duchowego oświecenia
ludzkości. Praca wyłącznie dla siebie, odseparowanie się
w poszukiwaniu ekstazy ducha jest ucieczką od odpowiedzial-
ności.Dziadek powiedział, że osoba uduchowiona musi wziąć
mądrość i filozofię Ziemi i przekazać ją współczesnemu społeczeństwu.
Po chwili Dziadek przemówił znowu.
— Próba prowadzenia duchowego życia we współczesnym
społeczeństwie jest najtrudniejszą ścieżką, jaką można sobie
obrać. Jest to ścieżka bólu, izolacji i zachwianej wiary, lecz
jest to jedyny sposób na to, aby nasza Wizja stała się
rzeczywistością. Zatem prawdziwe Poszukiwania w życiu po-
legają na prowadzeniu życia zgodnie z filozofią Ziemi w ra-
mach ograniczeń, jakim podlega człowiek. Nie ma kościoła,
świątyni, które byłyby niezbędne do znalezienia pokoju, po-
nieważ naszymi są świątynie głuszy. Nie ma przywódców
duchowych, jako że jedynymi przywódcami są nasze serca i Stwórca.
Jest nas niewielu i bardzo niewielu dane jest rozumienie naszego języka
i zrozumienie spraw, którymi żyjemy. Idziemy więc tą ścieżką samo-
tnie, ponieważ Wizja i Ścieżka każdego z nas są wyjątkowe i indywidu-
alne. Musimy jednak iść razem ze społeczeństwem, w przeciwnym ra-
zie nasza Wizja zginie, jako że człowiek nie żyjący swoją
Wizją, żyje śmiercią.
Przez długi czas nikt nie odezwał się słowem.Oddałem się
swoim własnym myślom i wątpliwościom. Nie chciałem żyć
w społeczeństwie, ponieważ głusza była moim domem, moją
miłością, moim życiem i radością mego ducha. Nie mogłem
zrozumieć, dlaczego człowiek nie może przeżywać swojej
Wizji w czystości głuszy, z dala od uciech społeczeństwa. Nie
widziałem powodu do pośpiechu ani jakiegokolwiek powodu,
dla którego miałbym obdarzyć społeczeństwo tym, czego się nauczyłem.
Głos Dziadka przerwał tok moich myśli.
— Ziemia umiera. Destrukcja człowieka jest już blisko,
bardzo blisko i wszyscy musimy pracować nad tym, aby
sprowadzić ludzkość z drogi zagłady. Musimy zapłacić za
grzechy naszych prarodziców, jako że od dawna jesteśmy
społeczeństwem, które zabija swoje wnuki po to, by wyżywić
swoje dzieci.Nie może być odpoczynku, nie możemy uciekać,
zbyt wielu w przeszłości uciekało. Bardzo łatwo jest prowa-
dzić uduchowione życie z dala od społeczeństwa, lecz praw-
dziwość Wizji i życia duchowego można sprawdzić i urzeczy-
wistnić jedynie wtedy, gdy jest się w społeczeństwie.
— Skąd wiadomo, że jesteśmy blisko zagłady? — zapytałem.
— Miałem wizję — odpowiedział Dziadek. — Była to
wizja zagłady człowieka.Lecz dano człowiekowi cztery ostrzeżenia
Siedział u wejścia do jaskini,oczekując na wschód Słońca,
kiedy nieoczekiwanie ukazał mu się duch wojownika. Miał
odczucie, jakby znalazł się w zawieszeniu między jawą
i snem. W końcu duch przemówił i Dziadek
wiedział,że to nie jest wytwór jego wyobraźni.
Ostrzeżenia, odnoszące się do tego zniszczenia, z których dwa
pozostawiają mu szansę zmiany jego drogi i dwa, które dadzą
dzieciom Ziemi czas na ucieczkę przed gniewem stwórcy.
— Jak rozpoznam te ostrzeżenia, te znaki? — zapytałem.
— Dla ciebie i tych, którzy nauczyli się słuchać Ducha
Ziemi — kontynuował Dziadek — będą one oczywiste, lecz
ci, którzy żyją tylko cieleśnie i nie znają niczego poza ciałem,
nie będzie ani poznania, ani zrozumienia. Kiedy te znaki, te
proroctwa urzeczywistnią się, wówczas zrozumiesz pilność
spraw,o których mówię.Wtedy zrozumiesz również,dlaczego
ludziom nie wolno pracować jedynie na rzecz swojego włas-
nego duchowego uniesienia i dlaczego muszą przenieść je do
świadomości współczesnego człowieka.
Dziadek wędrował od wielu lat i był już dobrze po
czterdziestce,kiedy doznał wizji czterech znaków.Wła-
śnie zakończył swoją trzecią wyprawę w poszukiwaniu Wizji
w Jaskini Wieczności, kiedy mu się ona objawiła. Siedział
u wejścia do jaskini, oczekując na wschód Słońca, kiedy
nieoczekiwanie ukazał mu się duch wojownika. Miał od-
czucie, jakby znalazł się w zawieszeniu między jawą i snem.
W końcu duch przemówił i Dziadek wiedział, że to nie jest
wytwór jego wyobraźni. Duch zawołał go po imieniu i skinął
na niego, aby poszedł za nim.
Gdy Dziadek wstał, został nagle przeniesiony do innego
świata. Znowu wydawało mu się, że śni, lecz ciało odczuwało fizykalność
tamtego miejsca, zaś jego zmysły mówiły mu, że znajduje się w fizycz-
nej rzeczywistości, tyle że gdzie indziej, w innym czasie.
Duch wojownika przemówił do Dziadka.
— To są rzeczy, które dopiero nadejdą i które będą oznaczały de-
strukcję człowieka. Być może nigdy ich niezobaczysz, lecz musisz praco-
wać, aby je powstrzymać i przekazać te ostrzeżenia swoim wnukom. To są
możliwe warianty przyszłości, jeśli człowiek nie zwróci się ku Ziemi
i nie zacznie przestrzegać praw Stworzenia i Stwórcy. Oto są
cztery znaki, cztery ostrzeżenia, które pojmą jedynie dzieci
Ziemi. Każde ostrzeżenie oznacza początek jednego z moż-
liwych wariantów przyszłości i każde z nich stanie się rzeczy-
wistością, podobnie jak wariant przyszłości, który ono wyznacza.
Po tych słowach duch wojownika zniknął i Dziadek został
sam w tym dziwnym, nowym świecie.
Świat, w którym się znajdował, w niczym nie przypominał
tego, co do tej pory widział. Było to suche miejsce z bardzo
małą ilością roślin. W oddali dostrzegł wieś składającą się
z namiotów wykonanych z płótna, a nie naturalnych ziems-
kich surowców.Gdy zbliżył się doniej,owiał go smród śmierci
i poczuł mdłości. Słyszał płacz dzieci i jęki dorosłych, odgłosy
chorób i rozpaczy. Stosy ciał leżały w otwartych wykopach
czekając na pogrzebanie, zaś ich powykrzywiane twarze i wąt-
łe ciała wskazywały, że zmarli z głodu. Ich ciała zdawały się
być raczej szkieletami niż ciałami z krwi i kości, zaś dzieci,
dorośli i starcy wyglądali identycznie – ich niegdyś ciemno-
brązowe twarze miały teraz kolor ziemisty. Gdy Dziadek
wszedł do wsi, horror jeszcze żyjących ofiar głodu wstrząsnął
nim jeszcze bardziej. Dzieci ledwie się poruszały, dorośli
umierali leżąc, zaś zewsząd dobiegały jęki bólu i przerażenia.
Odór śmierci i uczucie beznadziejności zawładnęły nim zmu-
szając go do opuszczenia wsi.
Właśnie wtedy ukazał mu się starzec, który mówił począt-
kowo niezrozumiałym dla Dziadka językiem. Dziadek zro-
zumiał, w czasie gdy starzec mówił do niego, że to duch
człowieka, że to nie był człowiek z krwi i kości, ale duch
człowieka,który kroczył kiedyś ścieżką ducha – prawdopodo-
bnie był to szaman tego plemienia. Właśnie wtedy zrozumiał,
co ten stary człowiek usiłuje mu przekazać.
— Witaj tu, w miejscu zwanym „krajem głodu” — powie-
dział łagodnie starzec. — Pewnego dnia cały świat będzie tak
wyglądał i człowiek będzie obwiniał za głód pogodę i Ziemię.
Będzie to pierwsze ostrzeżenie świata, ostrzeżenie przestrze-
gające człowieka przed życiem poza prawami Stworzenia,
przestrzegającego przed przeciwstawianiem się Naturze.Jeśli
świat spostrzeże, że ten głód jest z jego winy, będzie to
znaczyło, że wielka lekcja została zrozumiana. Obawiam się
jednak, że świat nie będzie winił za to siebie, lecz Naturę.
Świat nie pojmie, że sam stworzył to miejsce śmierci,zmusza-
jąc tych ludzi do posiadania większych rodzin. Kiedy natural-
ne prawa Ziemi zostaną złamane, ludzie zaczną głodować,
podobnie jak Natura głodzi jelenie zimą, kiedy ich liczba jest
zbyt duża i ziemia nie może ich wyżywić. Ludzie ci powinni
byli być pozostawieni sobie samym. Kiedyś wiedzieli, jak żyć
na Ziemi, zaś ich bogactwo było mierzone miarą szczęścia,
miłości i pokoju. Lecz wszystko to zostało im zabrane, kiedy
Świat zaczął postrzegać ich jako prymitywne społeczeństwo.
Właśnie wtedy nauczył ich,jak uprawiać ziemię i żyć w mniej prymityw-
nych warunkach. To właśnie świat zmusi łich do porzucenia praw Stwo-
rzenia i w rezultacie zmusza ich teraz do śmierci.
Stary człowiek zaczął powoli oddalać się, wtapiając się w śmierć
i przerażenie. W ostatniej chwili odwrócił się i ponownie przemówił:
— To będzie pierwszy znak. Będą klęski głodu,przed  i po tej klęsce,
lecz żadna z nich nie przykuje uwagi świata w takim stopniu, jak ta. Dzie-
ci Ziemi pojmą lekcję wynikającą z tego bólu i śmierci, lecz świat po-
strzeże to jedynie jako klęskę suszy i głodu, winiąc za nią
Naturę, a nie siebie. Wypowiedziawszy te słowa stary człowiek zniknął i Dzia-
dek znowu znalazł się u wejścia do Jaskini Wieczności.
[Chodzi tu o wielką afrykańską klęskę głodu, która za-
inspirowała Boba Geldolfa do napisania piosenki „We Are
the World” („Jesteśmy światem”) w ramach akcji Live Aid,
której celem była pomoc głodującej Afryce.–Przypis autora].
Dziadek położył się na ziemi, rozmyślając nad tym, czego
był świadkiem.Wiedział,że była to wizja możliwej Przyszłości
i że duch wojownika przyprowadził go tam, aby pokazać mu,
co się może stać. Dziadek wiedział, że ludzie na całej Ziemi
głodują, ale dlaczego ten głód był tak ważny, dlaczego był
ważniejszy od wszystkich pozostałych, ważniejszy od głodu,
jaki panuje obecnie?
Właśnie wtedy Dziadek przypomniał sobie, że starzec
powiedział mu,iż cały świat zwróci uwagę na ten głód,lecz nie
zrozumie mądrości, której śmierć i klęska głodu chcą nas
nauczyć. Dzieci będą umierały nadaremnie.
Próbując odzyskać poczucie rzeczywistości, Dziadek roze-
jrzał się po jałowej okolicy, pośród której znajdowała się
Jaskinia Wieczności.Mówił,że wciąż miał trudności zrozróż-
nieniem tego, co jest rzeczywistością a co Wizją, niemniej
czuł, że wrócił do swojego czasu i miejsca. Powiedział mi, że
Jaskinia Wieczności była miejscem, gdzie można było ujrzeć
Powłoka nieba zdawała się być rozdzierana, jak gdyby
otwierały się w niej rany,przez które sączyła się ciecz,
która wyglądała jak wyciek infekcji, olbrzymie morze
płynnych śmieci, ropy i zdechłych ryb.
Wizje możliwych i prawdopodobnych przyszłości i nie było
niczym nadzwyczajnym, że poszukiwacz miał Wizję u progu
jaskini a nie w jej wnętrzu.
Był fizycznie i emocjonalnie wyczerpany i zapadł w głęboki
sen, w którym ponownie ukazał mu się duch wojownika
i uzupełnił obraz pierwszego znaku.
W śnie duch przemówił do Dziadka, mówiąc:
— To właśnie w czasie lat głodu, pierwszego znaku,
człowiek będzie nękany przez zarazę, która wymiecie lądy
i sterroryzuje masy. Białe płaszcze [lekarze/naukowcy] nie
znajdą rozwiązania i powstanie wielki krzyk i złorzeczenia.
Zaraza narodzi się z małp, narkotyków i seksu. Będzie
niszczyć człowieka od wewnątrz czyniąc pospolite choroby
zabójczymi. Rodzaj ludzki sprowadzi tę zarazę na siebie za
sprawą trybu życia, jaki prowadzi, uwielbienia dla seksu,
narkotyków i życia z dala od Natury. To jest również częścią
pierwszego ostrzeżenia, lecz człowiek znowu nie weźmie go
pod uwagę i nadal będzie czcił fałszywych bogów seksu
i pozbawiającego świadomości ducha narkotyków.
[Chodzi tu zapewne o AIDS. – Przypis autora].
— Narkotyki doprowadzą do wojen w miastach człowieka
— kontynuował duch — i narody powstaną przeciwko tym
wojnom,przeciwko tej zabójczej zarazie.Lecz walka narodów
skieruje się na złą drogę,uderzając na ślepo,bardziej wskutki
niż w przyczynę. Takie wojny nigdy nie zostaną wygrane, dopóki narody,
społeczeństwa nie zmienią swoich wartości i niezaprzestaną pościgu za
bogami seksu i narkotyków.To właśnie wtedy, w latach pierwszego zna-
ku, człowiek będzie miał szansę na zmianę kursu prawdopodobnej przy-
szłości. Właśnie wtedy będzie mu dana szansa na zrozumienie lekcji,
jakiej udzielą mu klęska głodu i zaraza. W tym czasie będzie jeszcze
możliwość zmiany biegu zdarzeń. Lecz kiedy ukaże się drugi znak destrukcji, Ziemi nie da się
już uzdrowić na poziomie fizycznym.Wówczas jedynie ducho-

we leczenie będzie zdolne do zmiany prawdopodobnych
przyszłości rodzaju ludzkiego.
Wypowiedziawszy to,duch wojownika pozwolił Dziadkowi
zapaść w głęboki sen bez snów, aby mógł w pełni odpocząć,
zanim ukazane mu będą dalsze części Wizji.
Dziadek ponownie zbudził się na progu Jaskini Wieczno-
ści z obrazem ducha wojownika wciąż żywym w jego umyśle,
z jego słowami, które stały się częścią duszy Dziadka.
Kiedy Dziadek rozejrzał się w około,okazało się,że wszyst-
ko się zmieniło. Było znacznie bardziej sucho, ani śladu
jakiejkolwiek roślinności, zaś zwierzęta leżały umierając. Wo-
kół panował straszny upał,nad ziemią unosił się potężny odór
śmierci, a dławiący gardło kurz wnikał wszędzie. Dziadek
spojrzał w niebo i wydało mu się, że Słońce jest znacznie
większe i intensywniejsze, nie było na nim ani chmur, ani
ptaków,zaś powietrze zdawało się  być gęstsze.Właśnie wtedy
niebo, jak gdyby wezbrało i ukazały się w nim wielkie dziury,
które rozrywały się z podobnym do grzmotu hukiem, który
niósł się dalekim echem, zaś każda piędź Ziemi, skały i gleba
trzęsły się przy tym.
Powłoka nieba zdawała się być rozdzierana, jak gdyby
otwierały się w niej rany, przez które sączyła się ciecz, która
wyglądała jak wyciek infekcji, olbrzymie morze płynnych
śmieci,ropy i zdechłych ryb.To właśnie przez jedną z tych ran
Dziadek dostrzegł unoszące się ciała delfinów, którym towa-
rzyszyły potężne wstrząsy Ziemi i gwałtowne sztormy.Chwycił
się kurczowo Ziemi i spuścił oczy ku niej. Wszędzie wokoło
panował zamęt i zniszczenie. Sterty śmieci sięgały nieba, lasy
leżały pokotem, wybrzeża zalane, zaś sztormy wzmagały się
coraz bardziej. Z każdą chwilą Ziemia trzęsła się coraz
bardziej grożąc pęknięciem i wchłonięciem Dziadka.
Nagle Ziemia przestała się trząść i niebo przejaśniło się.
Z przesyconego kurzem powietrza wyszedł duch wojownika
i zatrzymał się niedaleko Dziadka. Gdy Dziadek spojrzał mu
w oczy, spostrzegł wielkie łzy spływające po jego policzkach,
które spadały na ziemię z sykiem.
Duch przez dłuższą chwilę przyglądał się Dziadkowi i wre-
szcie rzekł:
— Dziury w niebie.
Dziadek przez chwilę zastanawiał się, a następnie pełnym
niedowierzania głosem zapytał:
— Dziury w niebie?
— One będą drugim znakiem destrukcji człowieka — od-
rzekł duch. — Dziury w niebie i cała reszta, którą widziałeś,
może stać się udziałem człowieka. W tym momencie, na
początku drugiego znaku, człowiek nie będzie mógł już
uleczyć Ziemi przy pomocy działań o charakterze fizycznym.
W tym momencie człowiek musi wziąć pod uwagę ostrzeżenie
i pracować ciężko nad zmianą przyszłości i to bezzwłocznie.
Lecz tu nie chodzi o pracę fizyczną,ale duchową,musi modlić
się, ponieważ w tym czasie już tylko modlitwa będzie zdolna
do uleczenia Ziemi i człowieka.Nastąpiła długa przerwa, w cza-
sie której Dziadek zastanawiał się nad niemożliwością powstania dziur
w niebie. Dziadek oczywiście zdawał sobie sprawę z możliwości dziury
duchowej, lecz dziura w niebie, którą społeczności świata mogłyby za-
uważyć,była trudna do wyobrażenia.Duch zbliżył się do niego jeszcze
bardziej i ponownie przemówił, niemal szeptem.
— Te dziury są bezpośrednim
skutkiem sposobu życia człowieka, jego podróży i grzechów
jego dziadków i babek.Te dziury, drugi znak,będzie oznaczał
zabicie wnuków i będzie konsekwencją życia z dala od Natury.
Właśnie w tym czasie nastąpi wielkie przeobrażenie sposobu
myślenia rodzaju ludzkiego.Stanie on przed wyborem –moż-
liwością kontynuacji marszu drogą destrukcji lub powrotu do
filozofii Ziemi i prostszego stylu życia. W tym momencie
wystąpi konieczność podjęcia decyzji, w przeciwnym razie wszystko będzie stracone.
Wypowiedziawszy te słowa, duch odwrócił się i odszedł niknąc pośród pyłu i kurzu.
Dziadek spędził następne cztery dni u progu Jaskini
Wieczności i w tym czasie nikt już do niego nie
przemówił, nawet Ziemia. Dziadek powiedział, że był to czas
wielkiego żalu, samotności, czas trawienia tego, co się wyda-
rzyło. Wiedział, że to, co ujrzał, nie wydarzy się za jego życia,
lecz zdawał sobie sprawę, że wiedzę o tym należy przekazać
następnym pokoleniom, i to w takim samym pośpiechu
i z taką samą pasją,z jakimi przekazano ją jemu. Nie wiedział
jednak, jak wyjaśnić innym te niezwykłe zdarzenia. Patriar-
chowie i szamani plemion zapewne pojmą, o co mu chodzi,
lecz nie zrozumie tego społeczeństwo, a już na pewno nikt
z tych, którzy odseparowali się od Ziemi i Ducha.
Siedział tam przez cztery dni bez ruchu, jak gdyby wykuty
w skale, zaś jego serce uginało się pod brzemieniem, które teraz nosił.
Pod koniec czwartego dnia objawiła mu się trzecia Wizja.
Gdy sięgnął wzrokiem w dal, w kierunku zachodzącego
To trzeci znak,noc krwawiących gwiazd. Będzie on widoczny na
całej Ziemi – niebo będzie krwawiło dzień i noc. Znak ten
będzie oznaczał, że nadszedł czas realizacji trzeciej
z możliwych przyszłości i że nie ma już żadnej nadziei.
Słońca, niebo przeobraziło się nagle w coś przezroczystego,
a następnie stało się krwistoczerwone. Tak daleko, jak sięgał
jego wzrok, było ono jednolicie czerwone, bez zmian odcieni
i jasności. Całość Stworzenia zdała się znieruchomieć w ocze-
kiwaniu na jakiś rozkaz. Czas, miejsce i cel znalazły się
wstanie zawieszenia unieruchomione przez krwawiące niebo.
Przez długi czas przyglądał się niebu z respektem i bojaźnią,
bowiem czerwień nieba nie przypominała niczego, co dotąd
widział podczas wschodów i zachodów. Kolor ten miał chara-
kter ludzki, nie był kolorem Natury, i charakteryzował się
obrzydliwym fetorem. Zdawał się spalać Ziemię, gdziekol-
wiek jej dotknął. Gdy zachód przeszedł w noc i pokazały się
gwiazdy, wszystkie one świeciły jasnoczerwonym kolorem.
Ten czerwony kolor wciąż pokrywał niebo, zaś zewsząd
dobiegały krzyki rozpaczy, lęku i bólu.
Duch wojownika ponownie objawił się Dziadkowi, lecz
tym razem w postaci głosu dobiegającego z nieba. Niczym
grzmot wstrząsnął okolicą.
— To trzeci znak, noc krwawiących gwiazd. Będzie on
widoczny na całej Ziemi – niebo będzie krwawiło dzień i noc.
Znak ten będzie oznaczał, że nadszedł czas realizacji trzeciej
z możliwych przyszłości i że nie ma już żadnej nadziei. Życie
na Ziemi, takie jakim uczynił je tu człowiek, skończy się i nie
będzie już odwrotu, ani fizycznego, ani duchowego. Będzie
tak, jeśli bieg spraw nie ulegnie zmianie po drugim znaku. Człowiek
może być wówczas pewny, że wkrótce dojdzie do zniszczenia Ziemi.
Właśnie wtedy dzieci Ziemi będą musiały ukryć się w dziczy. Nie bę-
dzie bowiem miejsca bezpiecznego dla ludzi, kiedy serce zacznie krwawić ogniem.
Dziadek usiadł i słuchał z przerażeniem tego, co wieścił mu głos.
— Od chwili gdy gwiazdy będą krwawić, do czwartego i ostateczne-
go znaku,upłyną cztery pory spokoju[chodzi o jeden rok].To
właśnie w czasie tych czterech pór dzieci Ziemi muszą
zamieszkać daleko w dziczy i znaleźć tam nowy dom, bliski
Ziemi i Stwórcy. Ocaleją jedynie dzieci Ziemi. Muszą one
przyjąć filozofię Ziemi i nigdy nie będą mogły wrócić do
ludzkiego sposobu myślenia. Przetrwanie nie wystarczy, dzie-
ci Ziemi będą musiały zbliżyć się również do Ducha. Powiedz
więc im, aby się nie wahały, kiedy na niebie pojawi się trzeci
znak, bowiem zostały tylko cztery pory na ucieczkę.
Dziadek twierdził, że głos i czerwone niebo utrzymywały
się przez tydzień, po czym zniknęły równie szybko, jak się pojawiły.
Dziadek nie pamiętał,ile dni spędził u wejścia do Jaskini
Wieczności, nie miało to zresztą już żadnego znacze-
nia, ponieważ otrzymał Wizję, po którą przybył.
W czasie ostatniej nocy pobytu w Jaskini Wieczności
ukazała mu się jeszcze czwarta Wizja, tym razem upostaciowiona w głosie małego dziecka.
— Czwarty i ostateczny znak ukaże się po kolejnych
dziesięciu zimach [to znaczy dziesięciu latach] od nocy,
w czasie której gwiazdy będą krwawić. W tym czasie Ziemia
zaleczy swoje rany, zaś człowiek wymrze. Przez te dziesięć lat
dzieci Ziemi muszą pozostać w ukryciu w niedostępnej głuszy,
nie wolno im budować stałych obozów, muszą wędrować
unikając kontaktu z resztkami sił człowieka. Muszą pozo-
stawać w ukryciu, tak jak to czynili starożytni zwiadowcy,
i walczyć z pragnieniem powrotu do destrukcyjnej siły człowieka. Ciekawość może zabić wielu.
Nastąpiła cisza aż do chwili, gdy dziadek zapytał ducha dziecka:
— A co się stanie ze światami człowieka?
Nastąpiła długa pauza, po czym dziecko ponownie przemówiło:
— Na Ziemi nastanie okropny głód, jakiego człowiek nie
potrafi sobie nawet wyobrazić. Wody staną się ohydne, a roz-
puszczone w nich trucizny grzechów człowieczych przenikną
wszystkie wody gruntowe, jeziora i rzeki. Zbiory zmarnieją,
zwierzęta i ludzie wymrą, a zarazy będą zabijać masowo.
Wnuki będą żywić się resztkami zmarłych, zaś wszędzie
zapanuje ból,jęk ii cierpienia.Grabieżcze bandy będą polować
i zabijać innych ludzi na pożywienie, woda stanie się rzadka,
z każdym rokiem coraz rzadsza. Ląd, woda i niebo zostaną
zatrute i człowiek będzie żył w gniewie Stwórcy. Początkowo
skryje się w miastach, ale szybko w nich umrze. Nieliczni
uciekną do głuszy,lecz głusza ich zniszczy,ponieważ ich szansa
była im dana dawno temu.Człowiek zostanie zniszczony,jego
miasta legną w ruinie i to właśnie wtedy jego wnuki będą
musiały płacić za grzechy swoich dziadków i babek.
— Nie ma więc żadnej nadziei? — zapytał Dziadek.
— Nadzieja będzie jeszcze w czasie dwóch pierwszych
znaków—przemówiło ponownie dziecko.—W chwili ukaza-
nia się trzeciego znaku, nocy krwawienia, nie będzie już
nadziei i tylko dzieci Ziemi ocaleją.Człowiekowi będą dane te znaki.
Jeśli nie zostaną wzięte pod uwagę,nie będzie już żadnej nadziei, jako
że jedynie dzieci Ziemi oczyszczą sięz raka człowieczego, z ludzkiego,
destrukcyjnego sposobu myślenia.To właśnie dzieci Ziemi przyniosą
zaczątek nowego społeczeństwa żyjącego bliżej Ziemi i Ducha.
Potem wszystko ucichło, krajobraz wrócił do normalnego obrazu,
zaś Dziadek zstąpił z Wizji. Wstrząśnięty do głębi błąkał się przez cały następny rok, zastanawia-
jąc się nad tym, co mu zostało oznajmione, i próbując
zrozumieć, dlaczego objawiono to właśnie jemu.
Dziadek zrelacjonował mi wszystko szczegółowo w czasie
nocy czterech proroctw. Nie sądzę, aby cokolwiek opuścił.
Jego emocje i myśli miały taki charakter, jak gdyby ponownie
to przeżywał. W ten oto sposób moc Wizji stała się częścią
naszego ducha,naszą siłą napędową i znaczną częścią naszych lęków.
Długo siedziałem na wzgórzu. Ogień wygasł i wszystko
zapadło w sen. Stworzenie zdawało się znieruchomieć ocze-
kując przeminięcia tej najmroczniejszej części nocy. Czułem
się samotny i spolegliwy, jak gdyby całość Stworzenia analizowała każdą z moich myśli.
Dziadek miał swoją Wizję w latach dwudziestych.
_
O autorze:
Tom Brown jr od dłuższego czasu uważa głuszę za swój dom.
Wroku1978napisałswojąpierwsząbiograficznąksiążkę
TheTracker -Tropiciel
i założył Tracker School (Szkołę Tropicieli), w której
naucza przedmiotów wchodzących w skład umiejętności przeżycia,
takich jak tropienie, rozumienie i świadomość natury oraz starożytna
filozofia Ziemi. Od tamtego czasu napisał kilkanaście dalszych książek, w tym
Tom Brown’s Field Guide to Wilderness Survival

Przełożył Jerzy Florczykowski

źródło artykuł z pisma  Nexus 10(2/2000)

redf-shift1

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s